Ël galucio

An sla ponta dël cioché
j'é un galucio,
caparucio,
fait ëd tòla piturà :
tuta quanta la giornà
chiel a gira,
chiel as vira
da la part che 'l vent a tira.

Ël paisan d'an mes dla piassa,
quand ch'a passa,
minca tant a guarda an su,
e a sn'antaja - su për giù -
come 'l temp a varierà
da la mira
che 'l galucio a l'é voltà.

Col galucio fàit ëd tòla
l'é pa tant na bestia fòla :
chiel a sa
che a l'é sempre bin piassà
col ch'as vira
da la part che 'l vent a tira,

E, guardand da sò cioché,
chiel a véd sël marciapé
tanta gent. Pien-a 'd babìa,
ch'a jë smija,
ch'a veul nen ch'a sia dla dita,
ma 'nt la vita
- gira 'd sà, gira 'dlà -
l'ha l'istessa teorìa
dël galucio piturà.