Arie 'd montagna

S'i savèisse che d'arie a j'é 'n montagna:
arie fin-e, arie frësche, arie goliarde.
Pà mach ch'i vade a girolé 'n campagna
j'ancontre 'n mes ai bòsch e su dle piarde:
arie ch'a vario ton, forma e natura
second la gent ch'a-j'é 'n vilegiatura.

J'é l'aria dle maraje degordìe
pien-e 'd gigèt e 'd grassia e 'd bon umor;
son rivà su ch'a j'ero 'n pòch passìe,
ma la montagna ai torna dé ij color.
Che gòj!... për le mamin-e ch'ai cudisso
guardeje dì për dì ch'a rifiorisso.

E peui j'é l'aria dël travèt an ferie
ch'a seugna 'd fé për quindes dì lë sgnor.
Së sfòrsa pro 'd coaté le soe miserie,
ma a lìtiga ij quatr sòld con l'artajor,
e tute le matin ch'a slarga j'euj
së spaventa guardand ël portafeuj.

J'é l'aria svicia dla totin-a an piòta
ch'a va 'n montagna për trové 'n marì.
A gieuga 'l gòlf, ël tennis, la pelòta,
a bala 'l tango, 'l valzer e 'l shimmy,
ma 'l pì dle vòlte a torna 'nt la sità
ch'a l'é pì nen nè tòta, nè marià.

D'apress ai ven, pitòst baravantan-a,
l'aria 'n pòch pì sostnùa dle madamin,
ch'a fan le dròle për sinch di dla sman-a
compagnà da në strop ëd moscardin,
e, al saba 'd sèira, a speto 'l torpedon
ch'a-j pòrta su ij marì e le comision.

D'an tans an tans as vëdd passé 'd volada
l'aria straca e nojà dij milionari;
d'antor a lor la serva, la creada,
domèstich e chauffeur e segretari...
Guardandje da davzin, com'as capiss
che a fé jë sgnori l'é 'n marì pastiss.

Però 'ntra tute, l'aria pì falìa
l'é 'ncora sempre l'aria dl'obergista.
Guardelo là sla pòrta dl'osterìa
ch'a pòsta ij vilegiant e j'alpinista
e a-j fa 'n soris con n'aria da badòla
ch'a peul ciamesse: "l'aria dla tajòla".

Ma da 'n sle ròche, lìbera e servaja,
së slansa l'aria dla montagna vera.
A manda 'n mes ai bòsch sò crij 'd bataja:
l'ùnica fòrta, l'ùnica sincera,
e a pòrta giù vers le sità lontan-e
j'arie busiarde dle citësse uman-e.