La copà

Su, 'nt la doja piemontèisa,
versa 'ncora lòn ch'at resta -
dòpo ùltima batòsta - dòpo l'ùltíma tempesta -
dël vinet ch'i desbotiavo
quand ch'a l'era 'l dì dla festa,
ch'i na bèivo na copà.
 
Da col temp che ëd ròbe neuve pòch për vòlta
a son frustasse,
che 'd përson-e a j'ero 'nsema
che peui dòp son separasse
e che 'd file 'd teste àute son dventà
dle teste basse,
ma 'l vínet l'é nen cambià.
 
Goarda 'n pò come ch'as guerna
ciair e san - fin e sincer;
com'a scapa da 'nt la bota,
com'a friss ant'ël bicer,
quasi quasi ch'as dirìa ch'a l'han mach tiralo jer
da 'nt le cròte dël Monfrà.
 
Versa pura sensa gena:
l'é pà 'n vin ch'a dà a la testa.
Lassa pura ch'a n'arlegra
e ch'an buta 'l cheur an festa.
Se la doja l'é 'n pò frusta,
l'é però na doja onesta,
l'é la doja 'd nòstra ca.

 
Giontje 'nsema le memòrie
dël bon temp ch'a l'é passaje,
le miserie e le baldòrie, le strachësse e le bataje,
le passion ch'a s'anviscavo come 'l feu
da le buscaje,
le speranse e j'ilusion,
e ij soris ch'a tërmolavavo sle bochin-e moscatele,
e ij basin ch'i vendumiavo
sota ij brombo dle tirele,
e le còse antiche e triste, e le còse antiche e bele
ch'i na faso na canson.
 
E cantomla 'ncor na vòlta con la bela companìa,
con la vos ch'a treuva 'ncora le volade d'alegrià,
mentre fora - 'n mes a l'ombra - j'é la Mòrt
ch'a fa la spia
pen-a lì, virà 'l canton.
 
Ma s'a j'é, goardomla 'n facia.
Soma gent ëd bon-a rassa.
Si ch'a-i fa se j'ani a chërso - se la vita
a në strapassa.
L'oma forse 'l sangh pì maire -
la caviera meno s-ciassa,
ma 'l cassiòt l'é sempre bon.
 
Na canson dla nòstra tera fa pì gòj
che na cocarda,
quaicadun a la dëspresia, ma l'é n'anima bastarda.
Noi ch'i soma 'd marca franca la cantoma
a la goliarda
con na fiama 'ndrinta a j'euj.
 
E 'ntratant ij gran a sponto, e 'nt le vigne
ij branch a buto,
e 'nt le ca j'é le maraje ch'a travajo
e ch'a discuto.
Gnun-e tëmme ch'i së sperdo.
Quand che ij pare a stago ciuto
s'ancamin-o ij nòstri fieuj.