La stèila dëstissa

Na stèila an fond al cel l’é dëstissasse...
Na stèila ‘d pì... na stèila ‘d meno... e pura
sùbit la neuit l’é diventà pì scura,
j’ombre sël mond son diventà pì s-ciasse.

L’era na stèila solitaria e bianca,
ch’a-j piasìa nen d’esse butà ‘n giojera;
anvisca, gnun as n’ancorzìa ch’a j’era,
dëstissa, tuti a sento adess ch’a-j manca.

Le fior ch’a deurmo ‘nt ij giardin, jë smija
d’antorn a lor ch’a-i sìa l’aria pì sombra,
j’aque corente ch’a ciusion-o ‘nt l’ombra
na parlo ‘nsema al vent ch’a-j fa la spìa

e l’arsigneul dij bòsch, posà sla rama,
l’ha mai sentù ‘nt ël cheur tanta tristëssa:
përché la neuit a l’ha perdù na blëssa,
përché la vita a l’ha perdù na fiama.